De ochtend begint vroeg op het terrein waar het nieuwe transformatorstation van TenneT zal verrijzen. Mist hangt nog tussen de staalconstructies, de lucht ruikt naar beton en olie. Hassan en Jeroen lopen langs de containers, allebei met koffie in de hand.
“Alles klaar voor de stort?” vraagt Jeroen terwijl hij de planning op zijn tablet opent.
“Bijna,” zegt Hassan. “Maar ik was vannacht weer laat op. Mijn dochter zat vast in haar hoofd. Ze moest een presentatie doen, maar durfde niet. Alles moest perfect — en toen blokkeerde ze.”
Jeroen knikt begrijpend. “Mijn zoon heeft dat ook. Hij denkt zó lang na over wat fout kan gaan, dat hij niet meer in beweging komt. Alsof hij bevriest.”
Even is het stil. In de verte start een graafmachine.
“Gek hè,” zegt Hassan. “Wij werken dagelijks met spanning, vermogen, stromen. En thuis zie je een kind vastlopen in zijn eigen spanning. Alleen die kun je niet meten met een multimeter.”
Jeroen glimlacht. “Nee, en je kunt het niet repareren met een plan van aanpak. Wat soms helpt, is gewoon even samen stil zijn. Niet meteen oplossen. Even voelen wat er gebeurt.”
“Dat merk ik ook,” zegt Hassan. “Als ik zelf rustiger word, ontspant zij ook iets. Alsof mijn kalmte het signaal geeft dat het veilig is.”
Ze kijken samen naar het veld waar straks hoogspanningslijnen de lucht in gaan.
Tussen staal, deadlines en verantwoordelijkheid ontstaat even stilte.
Geen groot inzicht, geen oplossing — maar wel even ruimte om te ademen.
En dat is soms precies wat nodig is om weer in beweging te komen.
